Gdybanie i czekanie

13 sierpnia 2026

Można pogdybać o tym, co stałoby się z końcowym wynikiem gdyby w kilku biegach nie pogubiono punktów. Teraz zamiast gdybania jednak zostaje czekanie.

Można pogdybać o tym, co stałoby się z końcowym wynikiem, gdyby w szóstym biegu Nowak znalazł drogę do minięcia Jakobsena. Gdyby w siódmym starciu Halkiewicz nie stracił drugiego miejsca. Gdyby w ósmym wyścigu Szlauderbach, próbując naciskać na Jakobsena i odebrać mu drugą pozycję, po błędzie nie stracił trzeciego miejsca na rzecz Sitka. Wreszcie – gdyby łodzianie wykorzystali szansę jazdy w przewadze w dwunastym starciu, w którym Nagel i Halkiewicz nie wyrwali nic, a Seifert-Salk wygrał, dając biegowy remis.

Gdybanie nie ma jednak sensu. Cały paradoks tego meczu polega na tym, że mimo słabszej postawy i aż dziesięciopunktowej przewagi gospodarzy po dziesięciu biegach, emocje i nadzieja towarzyszyły nam do samego końca. Od trzeciej serii zaczęło się bowiem odwracanie wyniku – łodzianom udało się doprowadzić do remisu 42:42 po pierwszym biegu nominowanym. Zobaczyliśmy w nim kapitalny atak Nagela na Jakobsena, co odebrało punkty gospodarzom, a dało wygraną Orłowi, bo Nowak dojechał na trzecim miejscu. Niestety, ostatnie starcie to świetny start jadącego niezłe zawody Jakuba Krawczyka, do którego dołączył Chris Holder. Berntzon próbował szarpać i atakować, ale nic to już nie dało i łodzianie przegrali ten najważniejszy bieg podwójnie.

Orzeł miał w Ostrowie przypieczętować swój udział w fazie play-off. I tak jak to już bywało w tym sezonie – w meczach, w których na papierze można było stawiać na łódzką drużynę, w rzeczywistości było zupełnie inaczej. Przyzwyczailiśmy się już, że mamy zespół będący trochę jak „jajko niespodzianka”. Czasem zaskoczy pozytywnie ponad stan, a czasem braknie właśnie tej kropki nad „i”, na którą tak bardzo czekaliśmy. W ten sposób musimy poczekać na mecze rywali, aby potwierdzić, że Orzeł jednak w tych play-offach pojedzie.