Chrzest w oparach spalin. Wrażenia po pierwszym w życiu meczu żużlowym.

Zanim przekroczyłem próg świątyni, w której króluje Orzeł Łódź, wiedziałem niewiele o czarnym sporcie. Nigdy bym nie pomyślał, że zasiądę kiedykolwiek na trybunach. Wyobrażenie o regułach, którymi rządzi się żużel, miałem mgliste. Innymi słowy, nagle wylądowałem na obcej planecie. Podszyty lekkim strachem, niepewnością, czy przeżyję w obcym środowisku, postanowiłem dać się porwać temu, co przyniesie mi nowa przygoda.

Po przejściu przez bramki natychmiast w powietrzu wyczuwa się napięcie. Włosy na głowie się jeżą, serce pracuje jak ośmiocylindrowy silnik. Oczekiwania się potęgują, zgromadzeni szepczą, spekulują, próbując odgadnąć wynik. Kiedy zawodnicy ustawili się na linii startu, eter zdominował ostry doping kibiców, a pomiędzy moimi zębami zagrzechotała nawierzchnia toru. W locie złapałem, na czym polega magia żużla.

Człowiek, maszyna, interakcja. W tych trzech słowa można streścić ideę, która stoi za tym sportem. Przywołuje on na myśl dawne pojedynki rycerzy w srebrnych zbrojach albo antyczne wyścigi rydwanów. Wszystkie trzy dyscypliny spaja żądza emocji. Z tą różnicą, że współczesnym, którzy spragnieni są wysokich dawek adrenaliny, zapewniają ją herosi w kaskach zamiast przyłbic. Zawodnicy nabierają prędkości niczym wystrzelony pocisk, czym rzucają rękawicę regułom fizyki. Ludzkość przez wieki była skazana na kaprysy matki natury, która uwielbiała rzucać naszym przodkom kłody pod nogi. Żużlowcy udowadniają, że człowiek ze starcia z prawami wszechświata może wyjść zwycięstwo.

Nie mniej istotnym elementem, który wchodzi w skład magicznej receptury są fani. Od pierwszych chwil rzuca się w oczy, że są zżyci z zespołem. Co, być może istotniejsze, siebie nawzajem traktują jak wielką rodzinę. Atmosfera stadionu udziela się bardzo szybko. Zaangażowanie najwierniejszych kibiców wypełnia serce postronnego świadka dwiema odmiennymi emocjami. Pierwsza to podziw, że nawet w gorszych chwilach dla ich drużyny, są w stanie wykrzesać z siebie okrzyki, które umarlaka postawiłyby w pionie. Echo roznosi przyśpiewki po całym obiekcie. Drugą emocją jest zazdrość. Wywołuje ją fakt, że widzimy na twarzach dziesiątek osób całą paletę uczuć. Od zastygłych w napięciu, po ekstatyczne wybuchy euforii. Człowiek natychmiast chciałby stać się integralną częścią widowiska. Krzyczeć, wrzeszczeć, dodawać otuchy zawodnikom razem z nimi.

Podsumowując, był to spektakl rodem z filmu „Mad Max na drodze gniewu”. Na długo ze mną zostaną wspomnienia z pierwszego biegu drużyn Orła Łódź oraz Arged Malesa Ostrów.

Jednak stopklatką, która wślizgnęła się pod moje powieki i trwale zapisze w pamięci, był moment, gdy jeden z zawodników zleciał z motocykla. Wrzawa ucichła, krew się zmroziła u niejednego kibica. Na szczęście, gdy okazało się, że Wiktor Jasiński wyszedł z wypadku bez szwanku, został nagrodzony brawami fanów obydwu drużyn. Ze stadionu wyszedłem z myślą, że przede wszystkim żużel nie dzieli, tylko łączy.

Karol Zabłocki